conditions of presence — group exhibition
atousa bandeh, hamza badran, reyhan lál, saman mahdavi, golrokh nafisi, bahar noorizadeh, sam samiee, abdo zin eldin
17 mei 2026 - 14 juni 2026
Beelden verspreiden zich voortdurend. Ze herhalen, stapelen zich op en worden snel herkend. Wat verschijnt, wordt direct ingepast in bestaande denkbeelden. Waarneming blijft daardoor vaak automatisch en ononderbroken.
Deze tentoonstelling richt zich op wat aan die onmiddellijke herkenning ontsnapt: op datgene wat zich niet volledig laat vastleggen in één lezing, of zich pas toont in fragmenten, onderbrekingen en verschuivende relaties.
De werken nemen vorm aan via lichaam, geluid, materiaal en ruimte. Gebaren blijven open, zonder afsluiting. Oppervlakken tonen sporen die geen vast beeld worden.
In Atousa Bandeh’s ‘Mothers Hand’ verschijnt het lichaam als fragment, zonder zich te stabiliseren in één leesbare vorm. Geluid krijgt een autonome aanwezigheid in Reyhan Lál’s ‘The Fall’ (2024), waar een stem blijft circuleren tussen bekentenis, aanklacht en reflectie, los van een fysiek lichaam.
In het werk van Hamza Badran, ‘Al-Cobra’ (2026), ontvouwt zich een onderzoek naar Muay Thai onder Palestijnse jongeren. De collages bestaan uit uitgeknipte foto’s van het 2024 IFMA Muaythai World Championship, waar de kunstenaar zijn broer, Ameer Amli — “The Palestine Cobra” — volgde tussen voorbereiding, gevecht en herstel. Beeld, lichaam en herinnering verschuiven in elkaar zonder vaste vorm.
In Saman Mahdavi’s ‘My Therapist is a Volcano’ ontstaat een tijdelijke constellatie van performance, licht en ruimte waarin betekenis verschuift. In Bahar Noorizadeh’s ‘The Red City of the Planet of Capitalism’ wordt beeld een netwerk: stedelijke en ideologische systemen verschijnen als fragmenten, infrastructuren en historische lagen die geen geheel vormen.
In Abdo Zin Eldin’s ‘Birr’ (بِرّ) vormen hout, klei en textiel een dubbel lichaam waarin rouw en verbondenheid naast elkaar bestaan, zonder eenduidige lezing. Fragmenten blijven in spanning en relatie, zonder resolutie.
Ook in het werk van Sam Samiee verschijnt herinnering als instabiel. In ‘After the Weeping Meadow, Monument for a World that Will Never Be’ (2024) wordt de boom een kwetsbaar monument: een beeld dat vasthoudt en tegelijk verdwijnt, verwijzend naar iets dat nooit volledig aanwezig is geweest.
Binnen deze verschuivende constellatie verschijnt het werk van Golrokh Nafisi, waar licht en patroon oriëntatie oproepen die zich niet stabiliseert. Betekenis blijft daar in beweging.
In een omgeving van constante beeldproductie verschuift aandacht snel naar het herkenbare. Wat onduidelijk blijft, verdwijnt vaak uit beeld. Deze werken richten zich juist op dat gebied: het onvolledige, het open, het nog niet vastgelegde.
De tentoonstelling vormt een ruimte waarin deze condities zichtbaar blijven. Er is geen vast perspectief. Wat verschijnt kan verdwijnen, wat bekend lijkt kan verschuiven.
Wat overblijft is een vorm van aandacht die niet fixeert, maar blijft kijken.
Over de kunstenaars
Atousa Bandeh (1968, Teheran, Iran) werkt in tekenen, schilderen, video en film. Ze studeerde beeldende kunst aan de Minerva Art Academy in Groningen en behaalde haar MFA aan het Sandberg Instituut in Amsterdam. Haar werk is internationaal getoond, onder meer bij IFFR, Azad Gallery in Teheran, het Drents Museum in Assen, Manifesta Office Amsterdam en Dazibao in Montréal. Haar werk maakt deel uit van collecties van AkzoNobel, ABN AMRO, het Drents Museum, Museum Arnhem en het Amsterdam City Archives.
Hamza Badran (1993, Palestina) is een interdisciplinair kunstenaar gevestigd in Basel. Zijn onderzoeksgerichte praktijk verbindt tekenen, fotografie, drukwerk en sculptuur en weeft persoonlijke en collectieve geschiedenissen samen. Door materiaalexperiment onderzoekt hij vragen rond familie, thuis, verbondenheid en de politieke realiteit die in het alledaagse besloten ligt. Hij ontving in 2023 de Kiefer Hablitzel Göhner Art Prize en nam in 2022 deel aan documenta fifteen. Hij is momenteel artist-in-residence aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam.
Reyhan Lál (1993, Teheran, Iran) is film- en performancekunstenaar, gevestigd in Amsterdam. Na haar studie architectuur begon zij haar artistieke praktijk in 2017 binnen de undergroundscene van Teheran. Van 2022 tot 2023 was zij resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten. Haar werk beweegt tussen film, performance en gesitueerde situaties en onderzoekt verschuivende rollen, talen en structuren. Ze ontwikkelt open situaties waarin betekenis voortdurend wordt onderhandeld tussen performer, ruimte en publiek.
Saman Mahdavi (Teheran, Iran) is choreograaf en performancekunstenaar die werkt met choreografie, tekst, beweging en herinnering. Hun praktijk benadert het lichaam als een plek van verzet en transformatie en onderzoekt politieke urgenties, territoriale herinnering en verstrengelde geschiedenissen. Ze studeerden theater aan de Universiteit van Teheran en choreografie aan SNDO in Amsterdam en werken tussen de SWANA-regio en Europa in collaboratieve en performatieve contexten.
Golrokh Nafisi (Isfahan, Iran) is illustrator, poppenmaker en beeldend kunstenaar gevestigd in Nederland. Haar praktijk is verbonden met politieke en sociale realiteiten en werkt met participatie, reizen en mapping als methoden voor het maken van nieuwe kaarten en verbindingen. Ze studeerde industrieel ontwerp in Teheran en beeldende kunst aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. In haar serie ‘Continuous Cities’ combineert zij textiel uit verschillende steden met kaarten en ruimtelijke installaties. Haar werk is internationaal getoond, onder meer op de Busan Biennale, Lahore Biennale, Art Rotterdam en het Museum of Art in Finland.
Bahar Noorizadeh (1988, Teheran, Iran) is kunstenaar, filmmaker en schrijver die werkt tussen bewegend beeld, onderzoek en speculatieve fictie. Haar praktijk onderzoekt de relatie tussen kunst, kapitalisme en hedendaagse politieke en economische structuren. Ze heeft een PhD in Art van Goldsmiths, University of London, doceert aan de Design Academy Eindhoven en is momenteel resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Haar werk is internationaal gepresenteerd, onder meer in het Guggenheim Museum New York, de Taipei Biennial, de Venice Architecture Biennale, Transmediale en Tate Modern.
Sam Samiee (1988, Teheran, Iran) woont en werkt tussen Amsterdam en Teheran. Hij studeerde aan de Universiteit van Teheran en ArtEZ in Arnhem en was resident aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Zijn werk is internationaal getoond, onder meer bij ZK/U Berlin en Kunstmuseum Den Haag. Hij ontving de Royal Award for Modern Painting (2016) en de Wolvecamp Prize (2018).
Abdo Zin Eldin (Caïro / Amsterdam) is filmmaker en multidisciplinair kunstenaar die werkt met film, geluid en installatie. Zijn praktijk richt zich op rurale en gemarginaliseerde gemeenschappen in Egypte en bouwt archieven van sociale bewegingen en lokale culturele evenementen. In 2019 richtte hij “GalalaLive” op, een platform en collectief dat traditionele muziek en rituelen herinterpreteert via hedendaagse productiemethoden. Tijdens zijn residentie aan de Rijksakademie ontwikkelde hij projecten waarin documentaire en fictie samenkomen via gelaagde, hauntologische narratieven. Zijn werk is internationaal gepresenteerd, onder meer op het London Film Festival, Cinéma du Réel en het Centre Pompidou.
Courtesy of the artists, Lumen Travo Gallery, No Man’s Art Gallery and Bradwolff Projects